شمارهٔ ۸۲
دل چو دم از دلربائی میزندعافیت را پشت پائی میزند
بازعاشق گشت و معذورست دلگرچه لاف از بیوفائی میزند
از میان موج خون چون غرقهدست هر ساعت بجائی میزند
هر دمم دل پیش پائی مینهدهر زمانم غم قفائی میزند
از غمت شادم که چون بیند مراآخر از دل مرحبائی میزند
از همه عالم سر زلفین اوزخم هم بر آشنائی میزند
گرچه شد دل در سرکارش هنوزدر غم او دست و پائی میزند