شمارهٔ ۷۵
هر که او عشق ترا نشناسددر جهان هیچ بلا نشناسد
همه بر دوست زند چشم تو زخمفرخ آنکس که ترا نشناسد
من غلام دل سنگین توأمکه خود البته وفا نشناسد
گر شود جمله جهان ملک غمتجای خود جز دل ما نشناسد
دل بجور از تو نمیگردد سیرچه دلست این که جفا نشناسد
باد حسنت چو غمم پایندهبه ازین بنده دعا نشناسد