شمارهٔ ۶

وزن: مفعول مفاعلن مفاعیلن (هزج مسدس اخرب مقبوض)قافیه: انیهست۷ بیت

نز هجر توأم بجان امانی هستنه وصل ترا بدل نشانی هست

جانم بگداخت در فراق آریجانی اگرم امید جانی هست؟

چونان شده ام که گر مرا بینیشبهت فتدت که این فلانی هست

من طیره شوم چو تو کمر بندییعنی که ترا مگر میانی هست

گفتی ندهم بجان یکی بوسهآری مده ار در آن زیانی هست

خود هیچ سخن مگوی با عاشقتا کس بنداندت دهانی هست

میکن زجفا هر آنچه بتوانیکاخر پس ازین جهان جهانی هست

خلاصه

هوش مصنوعی: غزل بیانگر احساس شدید عشق و فراق است. شاعر می‌گوید که بی‌تو زندگی‌اش بی‌معناست و از شدت عشقش جانش در حال سوختن است. او احساس می‌کند که اگر تو را ببیند، نمی‌تواند خود را کنترل کند و از عشق دیوانه خواهد شد. همچنین اشاره می‌کند که حتی اگر تو به او بوسه‌ای ندهی، همچنان دچار درد و رنج عشق خواهد بود و بهتر است که هیچ‌کس در مورد عشق او صحبت نکند، زیرا درد و رنج او عمیق است. در نهایت، شاعر بر این نکته تأکید می‌کند که بعد از این دنیا، جهانی دیگر وجود دارد که امید او به آن است.