شمارهٔ ۳

قافیه: است۸ بیت

برخیز که موسم تماشاستبخرام که روز باغ و صحراست

امروز بنقد عیش خوشدارآن کیست کش اعتماد فرد است

می هست و سماع و آن دگر نیزاسباب طرب همه مهیاست

گلرا چو مشاطه ماه باشدگر جلوه کند سزد که زیباست

نرگس چو بدیده خاک روبدنتوان گفتن که سخن رعناست

رنگ رخ لاله بس لطیفستوانخال سیاه چشم بدراست

تاخیمه زدست در دلم دوستما را ز درون دل تماشاست

از خود بدرآی و شاد بنشینکاین هستی ماست کافت ماست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر دعوت به شادی و لذت از زیبایی‌های طبیعت و لحظات زندگی است. شاعر از همه می‌خواهد که برخیزند و از زیبایی‌های روزگار، باغ و صحرا بهره‌مند شوند. او به جشن و شادمانی اشاره می‌کند و از زیبایی گل‌ها و چشم‌ها صحبت می‌کند. همچنین، شاعر دلش را به دوستش گره زده و از دیگران می‌خواهد که از خود فراتر رویند و در این دنیا به شادی و زیبایی‌ها بنگرند. در نهایت، شاعر بر اهمیت لحظه‌های حاضر تاکید می‌کند و اینکه باید از زندگی لذت برد.