شمارهٔ ۱۵۹

قافیه: ایی۸ بیت

ای که در عشق صبر فرمائیمن ندارم سر شکیبائی

بی رخ آنکه جان بدو زنده ستصبر را کی بود توانائی

لاله از شرم اوست سوخته دلماه از رشگ اوست سودائی

گفت با چشمش آفتاب که تیغمن زنم یاتو، هان چه فرمائی

مه در آیینه فلک چو بدیدروی او گفت آه رسوائی

نخورم خار او که همچون گلهمه بد عهدی است و رعنائی

از تو حاصل چونیست جز غم دلاز تو دوری به ارچه زیبائی

چون محالست صحبت خورشیدماه را نیست به ز تنهائی

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از احساسات عمیق عشق و درد فراق سخن می‌گوید. او به صبر و شکیبایی اشاره می‌کند و می‌گوید که نمی‌تواند به تنهایی بر درد جدایی و عشق سختی که به محبوبش دارد، غلبه کند. عشق او به محبوبش باعث می‌شود که حتی زیبایی‌ها و خوشی‌ها نیز به نظرش تلخ بیایند. شاعر به تصویرسازی‌های زیبایی از لاله و ماه اشاره می‌کند که نشان‌دهنده‌ی عشق و آرزوی اوست، ولی در نهایت از دوری محبوبش رنج می‌کشد و می‌گوید که صحبت با او غیرممکن است و این تنهایی او را آزار می‌دهد. شعر نشان‌دهنده‌ی تضاد بین زیبایی عشق و درد جدایی است.