شمارهٔ ۱۴۲

قافیه: ابمده۷ بیت

رخ برون از پس نقاب مدهبیش ازین شرم آفتاب مده

خواب خرگوش اگر دهی ماراجز ازان چشم نیم خواب مده

تشنگان وصال را چو دهیبجز از راه دیده آب مده

چیست عشوه بهر یکی بوسهنه خدائی تو؟ کم عذاب مده

دل بصد دوستی ز من بستانپس سلام مرا جواب مده

با حریفان خویش خوش بنشینبار ما خود بهیچ باب مده

ما بجان بوسه همی خواهیمگر نبینی همی صواب مده

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به معشوق خود می‌گوید که نیازی به پنهان کردن چهره‌اش ندارد و نباید آن‌طور که هست، از خودش شرمنده باشد. او همچنین به خواب و تشنگی تشبیه می‌کند و می‌گوید که اگر آرزوی وصال را برآورده می‌کند، نباید فقط به ظواهر اکتفا کند. شاعر از معشوق می‌خواهد که بر سر بمهر باشد و نسبت به دوستی‌هایش بی‌وفا نباشد. در نهایت، او تأکید می‌کند که حتی اگر معشوق او را نبیند، او همچنان برای عشق و بوسه‌ی او ارزش قائل است و نباید از این عشق عذاب ببیند.