شمارهٔ ۱۴۱

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)قافیه: ه۸ بیت

دلم بستان و آنگه عشوه میدهچنین خواهم زهی نامهربان زه

بقصد خون من زینسان چرائیکمان ابروان آورده در زه

میم، هر لحظه رو بر من ترش کنگلم، هر لحظه ام خاری دگرنه

مرا زین پس مگو فردا و فرداکزین عشوه نخواهم گشت فربه

مرا گفتی ترایم گر مرائیهمین شیوه، ازینم پرده میده

ز تو بوسی طلب کردم ندادیتو جان خواهی و نتوان گفتنت نه

چه گوئی ترک جان و دل بگویمبدین مایه رهم از تو مرا به

همه قصدت بجانم بود و بردیازان فارغ شدی الحمدلله

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از ملامت و شکایت نسبت به معشوق سخن می‌گوید. او به معشوقه‌اش می‌گوید که با محبت و عشوه‌هایش دلش را می‌برد، اما این رفتار او با کمال بی‌توجهی به احساساتش همراه است. او به تلخی می‌گوید که هر روز از او انتظار محبت دارد، اما در عوض تنها زخم‌دل و ناامیدی نصیبش می‌شود. شاعر همچنین اشاره می‌کند که این عشق او را به مرز بیماری و درد کشیده و او دیگر نمی‌تواند به فرداها امید داشته باشد. در نهایت، او از معشوقه‌اش می‌خواهد به او بی‌توجهی کند، چرا که دیگر تاب فریب‌هایش را ندارد.