شمارهٔ ۱۴۰
ای زگرد ماه مشگ آویختهوی بگرد لاله عنبر پیخته
هرکجا عکس جمالت برفتادصورت صد یوسفست انگیخته
ای بسا دلهای جان افشان که هستبردو زلفت سرنگون آویخته
رخت عشقت هر کجا آمد فرودعافیت زان ناحیت بگریخته
زلف تو بر پیخت دست روزگاردست او کس جز قدر ناپیخته
چون توان از عاشقی بگریختنعشق با اجزای جان آمیخته
چند ازین عاشق کشی رحمی بکنای هزاران خون ناحق ریخته