شمارهٔ ۱۱۸
طره بخت را بشانه زنمگر دمی با تو دوستگانه زنم
آنچه من دیده ام ز دست تو دوستشاید ار خیمه بر کرانه زنم
تا کی این آستین فشاندن توچند من سر بر آستانه زنم
گر حکایت کنم ز آتش دلهمچو شمع از زبان زبانه زنم
هر زمان گوئیم من آن توامدم بدم من خود این ترانه زنم
دهن تو که می بنتوان دیدبوسه بر وی بچه بهانه زنم
دلم ار نیز نام عشق بردبسرت کش بتازیانه زنم