شمارهٔ ۱۱۴
در رخ یار خویشتن خندمبرگل و لاله و سمن خندم
هرگه آن سر و قد خرام کندبر قد سرو در چمن خندم
گفتم از عشق خون همی گریمگفت من بر چنین سخن خندم
تاکی ازدوست رغم دشمن راچون بباید گریستن خندم
گوئی از ظن بیهده مگریچون توی گریی چه سود، من خندم
تو بصد دیده میگری چو نشمعتا چو گل من بصد دهن خندم
من مسکین بدست چو نتو حریفگر نگریم بخویشتن خندم