شمارهٔ ۱۰۳

قافیه: رافشاند۶ بیت

یارم چو سخن گوید از لب شکر افشاندچشمم ز فراق او هر شب گهرافشاند

گرباد نهد روزی در کوی توپا ایجانبس خاک که از دستت بر فرق سرافشاند

عاشق چو ترا بیند در کیسه نبیند زردامن ز وجود خود یکباره برافشاند

بس خون که دل از دیده بر چهره فشاند از توور با تو بود کارش زین بیشتر افشاند

ایکاش دل ما را صد جان عزیزستیتا هر نفسی بر تو جانی دگر افشاند

باتو سرو زر بازم کانکس که ترا خواهدچون شمع سراندازد چون برق زرافشاند

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر درباره عشق و فراق سخن می‌گوید. او از زیبایی و شیرینی سخنان محبوبش می‌گوید و اینکه چشمش شب‌ها به خاطر دوری او اشک می‌ریزند. شاعر اشاره می‌کند که اگر روزی به کوی محبوبش برود، خاکی که از پا برمی‌دارد، بیشتر از زعفران است. همچنین عاشق وقتی محبوبش را می‌بیند، از درون خود چیزی ندارد که به محبوبش ندهد. او می‌گوید که عشقش به محبوب به قدری عمیق است که کاش می‌توانست صد جان داشته باشد تا هر لحظه او را بیشتر دوست بدارد. در نهایت، او تشبیه می‌کند که اگر محبوبش بخواهد، همانند شمع می‌سوزد و روشنایی می‌بخشد.