شمارهٔ ۱۰۲

قافیه: کزد۶ بیت

رخ تو طعنه بر ماه فلک زدسمندت خاک در چشم ملک زد

دولعل تو خرد را دیده بردوختدو جزع تو سمارا برسمک زد

عیار ماه گردون داشت نقصانچو نقد خویش با تو در محک زد

اگر ازتو نماند مه عجب نیستکه باشش نقطه پروین کم زیک زد

زشرمت شد نهان در خاک خورشیدچو حسنت خیمه چون مه بر فلک زد

بساکز هجر تو خون جگر خوردکسی کو باغمت نان و نمک زد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوق خود اشاره می‌کند و نسبت به او احساساتی عمیق دارد. او به طعنه‌هایی که رخسار معشوق به ماه می‌زند، و همچنین به اسب او که خاک را در چشمان دیگران می‌زند، اشاره می‌کند. زیبایی معشوق به حدی است که خرد را گمراه کرده و تمامی زیبایی‌های گردون در برابر او کم‌رنگ به نظر می‌رسند. حتی اگر معشوق از بین برود، تعجبی نخواهد بود چون درخشش او به اندازه‌ای است که نقطه‌های دیگر به کناره می‌روند. در نهایت، شاعر از درد جدایی و هجران سخن می‌گوید و تأثیر عمیق عشق را بر احساسات و زندگی‌اش به تصویر می‌کشد.