شمارهٔ ۹۶

قافیه: ارامد۱۰ بیت

باده بیاور که نوبهار آمدغلغل بلبل ز شاخسار آمد

زلف بنفشه چو عنبرافشان شدکاکل سنبل عبیر بار آمد

سرو چو بستد مثال آزادیسربکشید و به جویبار آمد

از چمن آمد مرا صبا به مشامرایحۀ نافه تتار آمد

باد صبا سرّ سینه غنچهگفت به هر جا که در گذار آمد

بود صبا پرده دار گل و اکنونپرده دریدن ز پرده دار آمد

باده به دور آر کاندرین دورانخاک بر آن سر که هوشیار آمد

دست و دل زاهدان ز کار افتادگلبن می خوارگان به بار آمد

زباده بخور، غم مخور به فصل بهارشادی آن کس که شاد خوار آمد

در صفت نوبهار شعر جلالخوشتر از نقش نوبهار آمد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به استقبال بهار می‌آید و زیبایی‌های طبیعت را به تصویر می‌کشد. او از شکوفایی گل‌ها، آواز بلبل و عطر خوش بهار سخن می‌گوید. با توجه به زیبایی‌های این فصل، شاعر دعوت می‌کند که باده‌ای بیاورند و از خوشی‌های زندگی لذت ببرند. او بر این نکته تأکید می‌کند که در این دوران، کسانی که به هوشیاری و زهد می‌پردازند، بهتر است از زندگی و خوشی‌های آن غافل نشوند و شادابی بهار را جشن بگیرند. در نهایت، او شعری درباره زیبایی‌های بهار می‌سراید که از هر نظر دلنشین و شگفت‌انگیز است.