شمارهٔ ۹۲

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)قافیه: ارشد۹ بیت

مگر فتنه عشق بیدار شدکه خلوت نشین سوی خمّار شد

بگویید با پیر دَ یرِ مغانکه دین کفر و تسبیح زنّار شد

عجب نیست سرّ انا الحق از آنکه مانند منصور بر دار شد

ایا دوستان! موسم یاری استکه کارم بدین گونه دشخوار شد

ایا عاشقان! نوبت زاری استکه احوال زار این چنین زار شد

چه می بود گویی که در داو عشقکه یک باره دست من از کار شد

دلم همچو بلبل بنالید زارسحر چون صبا سوی گلزار شد

مگر پخت سودای زلفش دلمکه در چنگ محنت گرفتار شد

به عیّاری آموخت اینک جلالچو جویای آن شیخ عیّار شد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی عشق و اثرات عمیق آن بر روح و روان انسان است. شاعر از فتنه‌ی عشق سخن می‌گوید که فرد را از خلوت و آرامش دور کرده و به شوق و حالت‌های نابه‌سامان می‌اندازد. او به گفتگو با پیر مغان اشاره می‌کند و از آن می‌پرسد که چگونه دین و کفر به هم آمیخته شده‌اند. شاعر به سختی و دشواری حال خود می‌پردازد و احساس زاری و نیاز به یاری را بیان می‌کند. همچنین، از حال دلش که همچون بلبل زار و نالان است، صحبت می‌کند و می‌گوید که عشق او را به درد و محنت گرفتار کرده است. در نهایت، او به حکمت و جلال عشق و یادگیری از یک عیار اشاره می‌کند.