شمارهٔ ۸۱

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)قافیه: ارباشد۱۱ بیت

دلم تا کی چنین افگار باشدز سودای تو آتش بار باشد

چرا از گلستان عارض تونصیب دردمندان خار باشد

شبی هم دولت وصلت ببینمچو چشمم بخت اگر بیدار باشد

از آن باده که چشمت می فروشدکجا شوریده ای هشیار باشد

اگر چشمت بریزد خون عاشقبگو با زلف تا در کار باشد

خرابی را بود رو در ترقّیدلم را با غمت معمار باشد

مرا روی تو می باید وگرنیگل اندر گلستان بسیار باشد

بود از اشتیاق زلف و چشمتاگر شوریده ای بیمار باشد

دلا هستی خود در نیستی جویکه این کالا در آن بازار باشد

سری کاو را نه سودای وصال استچه غم دارد اگر بر دار باشد

جلال! ار وصل خواهی ترک جان کنکه بی جان نزد جانان بار باشد

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به بیان حسرت و دلتنگی خود از معشوق می‌پردازد. او از آتش عشق و درد فراق می‌گوید و به زیبایی‌های معشوق اشاره دارد که حاصلی برای دردمندان جز خاری ندارد. شاعر آرزوی وصال را دارد و می‌خواهد ببیند که آیا بختش روزی به او روی می‌آورد یا نه. او از شادی و حالتی که از چشم‌های معشوقش می‌گیرد سخن می‌گوید و نگران است که اگر معشوق خون عاشق را بریزد، چه بر سر او خواهد آمد. در نهایت، شاعر به پوچی وجود و حقیقت عشق اشاره می‌کند و می‌گوید اگر انسان به وصال نرسد، چه غمی دارد. عشق او را به جایی می‌برد که حتی در بی‌قراری هم زیبایی و جلالی نهفته است.