شمارهٔ ۷۰

قافیه: یندارد۹ بیت

آن چه مشک است که در طرّه پرچین داردوان چه حسن است که در طرّه مشکین دارد

همچو خورشید ز دورش نتوان دید از آنککه چو خورشید به تنها شدن آیین دارد

گرنه او را هوس قصد من مسکین استسر چرا با من دل سوخته سنگین دارد

چون به بالین من آید همه عالم گویندکاین گدا بین که چنان شمع به بالین دارد

آفتاب از کف پایت همه جا سرمه کشیدزان سبب نور تو در چشم جهان بین دارد

بگذرد بر من و رحمت نکند بر حالمهمه دانند که قصد من مسکین دارد

تا به آخر نفس از دل نرود نقش رختزان که داغ نظر دور نخستین دارد

عالمی شد همه شوریده او چون فرهادتا چه شور است که در شکر شیرین دارد

با دل و دین به سر کوی بلا رفت جلالوین زمان در غم او نه دل و نه دین دارد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و جذبه‌ای می‌پردازد که معشوق دارد. شاعر در ابیات خود به تضاد میان زیبایی ظاهری و درد درون اشاره می‌کند. او معشوق را به خورشیدی تشبیه می‌کند که به دور از دسترس است و فقط می‌تواند از دور او را تماشا کند. همچنین، شاعر از درد و رنج عشق و فراق سخن می‌گوید و به حال خود گریه می‌کند. عشق او به معشوق آنقدر عمیق است که حتی در آخرین نفس هم یاد او از دل نمی‌رود. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که این عشق ممکن است باعث جنون او شود، به ویژه وقتی که معشوق در حال حاضر به او توجهی ندارد.