شمارهٔ ۶۲

قافیه: رافتاد۹ بیت

چون مرا بر رخ خوبت نظر افتادآتش عشق توام در جگر افتاد

پای چون در ره عشق تو نهادمدر سرِ من هوس ترک سر افتاد

جان ز من خواسته ای بر تو فشانمچون ترا چشم بر این مختصر افتاد

بر رخم دیده هر آن قطره که باریدگوهری بود که بر روی زر افتاد

پیش ازین رسم تو دلجویی ما بودخود چه افتاد که این رسم بر افتاد

چون گهر رسته دندان تو دیدمگوهر اشک خودم از نظر افتاد

در چمن سرو چو بالای ترا دیدشد سراسیمه و از پای درافتاد

آمد از طالع خود نیک غریبمکه ترا نزد غریبان گذر افتاد

چون جلال از ازل آمد به جهان مستلاجرم تا به ابد بی خبر افتاد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق خود به معشوقش می‌گوید و تأثیر آن عشق را بر دل و جانش توصیف می‌کند. هنگام دیدن چهره معشوق، آتش عشق در دلش شعله‌ور می‌شود و او را به واداشتن بر ترک کردن دنیای مادی می‌کشاند. شاعر به تأثیر اشک‌ها و احساساتش اشاره می‌کند و می‌گوید که آن اشک‌ها همچون گوهرهایی هستند که از دندان معشوقش افتاده‌اند. او از تغییر رفتار معشوقش در دلجویی می‌نالد و تأسف می‌خورد که دیگر از آن رسم‌های محبت خبری نیست. با اشاره به زیبایی معشوق در چمن، نشان می‌دهد که حتی زیبایی معشوق هم باعث بی‌تابی و ضعف آن‌ها می‌شود. شاعر در نهایت بیان می‌کند که سرنوشت او و عشقش نیک و غریب است، و از زمانی که جلال عشق به دنیا آمده، دیگر نمی‌تواند از آن بی‌خبر باشد.