شمارهٔ ۶۱

قافیه: منفرستاد۷ بیت

بویی ز سر زلف به عالم نفرستادکاندر پی او قافله غم نفرستاد

تا طرّه او روز جهان را به شب آوردمهتاب رخش نور به عالم نفرستاد

فریاد من از دست طبیب است که دانستاحوال دل ریشم و مرهم نفرستاد

گفتیم قدم‌رنجه کند بر سر بیمارمردیم و کسی نیز به ماتم نفرستاد

بر دست صبا بویی از آن زلف دلاویزمی‌گفت که بفرستم و آن هم نفرستاد

در بادیه از تشنگی‌ام جان به لب آمدو او شربتی از چشمه زمزم نفرستاد

نقش رخ او حیف که بر جان جلال استکس حور بهشتی به جهنّم نفرستاد

خلاصه

هوش مصنوعی: این اشعار به غم و درد ناشی از دوری و فقدان محبوب اشاره دارد. شاعر از بویی که می‌تواند از زلف محبوب به عالم بفرستد، سخن می‌گوید و می‌گوید که هیچ کمکی از سوی او نیامده است. او از درد دل خود به طبیب می‌گوید، اما او هم مرهمی نمی‌فرستد. شاعر با ناامیدی از اینکه کسی در زمان بیماری‌اش به او توجه نکرده، بیان می‌کند که حتی در لحظات سخت و تشنه‌گی، محبوبش هیچ شربتی نمی‌فرستد. در پایان، شاعر به زیبایی محبوب اشاره می‌کند و افسوس می‌خورد که هیچکس نمی‌تواند زیبایی او را به جهنم بفرستد. در کل، این اشعار عواطف تلخ و تنهایی را در پی عدم محبت و توجه از سوی محبوب به بیان می‌آورد.