شمارهٔ ۴۲

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)قافیه: رنیست۱۱ بیت

به بالین غریبانت گذر نیستز حال مستمندانت خبر نیست

ز تو پروای هستی نیست ما راتو را پروای ما گر هست وگر نیست

تویی منظور من در هر دو عالممرا بر دنیی و عقبی نظر نیست

یکایک تلخی دوران چشیدمز هجران هیچ شربت تلخ تر نیست

اسیر هجر و نومید از وصالمشبم تاریک و امّید سحر نیست

همی خواهم که رویت باز بینمجز اینم در جهان کامی دگر نیست

دلی خالی نمی بینم ز دردتکدامین دل که خونش در جگر نیست

درین میدان سرافرازی کسی راستکه او را بیم جان و خوف سر نیست

به جز جانان نیاید در دل ماکه خلوتخانه است این رهگذر نیست

رخ و چشم تو تا غایب شد از چشممن شوریده دل را خواب و خور نیست

جلال خسته را از در مکن دورکه او را خود جز این در هیچ در نیست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر حاوی احساسی عمیق از فراق و اشتیاق است. شاعر از غم دوری و بی‌خبری از حال معشوق می‌گوید و این‌که بی‌تو زندگی برایش بی‌معناست. او تلخی‌های زندگی را تجربه کرده و در انتظار دیدار محبوبش است. شاعر خود را در دنیایی پر از ناامیدی می‌یابد و از اینکه تنها دلبسته‌ی جانانش است، سخن می‌گوید. در اینجا عشق به معشوق و حس سرگشتگی و تنهایی به خوبی نمایان است. شاعر به شدت به رویت معشوقش نیاز دارد و می‌‎گوید جز او هیچ چیزی برایش ارزشی ندارد.