شمارهٔ ۲۷۳

قافیه: انی۱۰ بیت

هر کجا بشکفد گلستانینبود بی هزار دستانی

دل سوزانم از خم زلفتهمچو شمعی ست در شبستانی

خال عنبر بر آن کناره رویهمچو زاغی ست در گلستانی

در سرم تا هوای زلف تو خاستنیست ما را سری و سامانی

بوالعجب حالتی که می ورزدعشق آشفته پریشانی

من به وصل تو کی رسم، لیکنتا بود جهد می کنم جانی

بر لب دجله کی توان دانستحالت تشنه در بیابانی ؟

هر نصیبی رسد به درویشیچون کریمی بگسترد خوانی

آخر ای ابر رحمت ایزدبر سر ما ببار بارانی

هست شعر جلال سحر، ولینیست اندر جهان سخندانی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان زیبایی‌های عشق و دل‌خوشی‌هایی که از آن ناشی می‌شود می‌پردازد. شاعر از تصویر گلستان و دستانی که آن را می‌پرورانند استفاده می‌کند تا نشان دهد که زیبایی و عشق همیشه به دست و دلبازی نیاز دارد. او با اشاره به زلف محبوب و حالت شعله‌ور دل خود، نشان می‌دهد که عشق چگونه می‌تواند زندگی را پر از شوق و اشتعال کند. شاعر همچنین از دشواری‌های رسیدن به معشوق می‌گوید و در عین حال امید به وصال را در دل دارد. او با اشاره به نداشتن آرامش و پیوسته جستجو کردن، عمق اشتیاق خود را بیان می‌کند. در نهایت، شاعر از رحمت و بارش باران الهی می‌خواهد تا بر سر عاشقان ببارد و اشاره می‌کند که اگرچه زیبایی شعر هست، اما سخنان عاشقانه‌ای که در دل دارد، در جهان کم است.