شمارهٔ ۲۷۱

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: لی۷ بیت

سرگذشتی بشنو از من داشتم وقتی دلینیک رایی، مقبلی، دانش پرستی، عاقلی

دستگیرم بود همچون عقل در هر حالتیروشنایی بخش همچون شمع در هر محفلی

از قضا ناگاه دیدم دلبری در رهگذارراستی را من ندیدم آنچنان آب و گلی

غمزه مستش به شوخی کرد غارت دل ز منخود نشد جز بی دلی زان دلفریبم حاصلی

او برفت و دل ببرد و من بماندم مستمنددر جهان هرگز کسی دیده ست ازین سان مشکلی

وین زمان عمری ست تا آن دل برفت از پیش منکو دل من کو دل من وا دل من وا دلی

ای جلال! از دل طمع بردار کاو شد غرق عشقزان که این دریای بی پایان ندارد ساحلی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر داستانی را بازگو می‌کند از شخصی که دلش را به دلبری داده و از خواب و آرامش خود جدا شده است. او توصیف می‌کند که در ابتدا عقل و دانایی او را هدایت می‌کردند، اما ناگهان با دیدن دلبری دلربا، تمام آرامش و دلخوشی‌اش را از دست می‌دهد. غمزه‌های او دل او را می‌برد و شخص شاعر همچنان در حسرت و اندوه این جدایی باقی می‌ماند. او از عذاب و دشواری عشق سخن می‌گوید و از جلال می‌طلبد که دل طمع را از او بگیرد، زیرا عشق او را در دریایی بی‌پایان غرق کرده است.