شمارهٔ ۲۶۸

قافیه: الی۱۰ بیت

بده ساقی شراب لایزالیبه دست عاشقان لاابالی

تموّج فی السّفینَه بَحرُ خَمرکاَنَّ الشّمس فی جَوف الهلالِ

مبادا چشم ما بی باده روشنمبادا جان ما از عشق خالی

به چشم خفته شب کوته نمایدسَلوا عَن مُقلتی طولَ اللّیالی

همه چیزی زوالی یابد آخروَ عشقی قَد تبرّء عَنْ زَوالی

مگر بگذشته‌ای بر خاک کویشکه جان می‌بخشی ای باد شمالی

ز بی‌خویشی نمی‌دانم پس و پیشوَ ما اَدْریٰ یمینی عنْ شِمالی

اگر در آب باشم ور در آتشخیالُک مونسی فی کلّ حالی

اردتُ المالَ مالی غَیرَ قلبو هذا القلبُ فی دُنیای مالی

چرا از دوستی دل برگرفتیاگر نه دشمن جان جلالی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر از شاعری عاشق و شیداست که به ساقی شراب درخواست می‌کند تا دل عاشقان بی‌پروا را با شراب نوشاند. شاعر از تموج و هیجانات عشق و الکل سخن می‌گوید و می‌گوید نباید چشم‌ها بدون شراب روشن شوند. او به انتقال احساسات و درد ناشی از جدایی اشاره می‌کند و می‌د‌اند که در این دنیا همه چیز زوال‌پذیر است. شاعر تأکید می‌کند که عشق واقعی هرگز نمی‌میرد و از باد شمالی می‌خواهد که جان او را به عشق بستر زند. او در نهایت به دوگانگی در احساساتش اشاره می‌کند و از بی‌خویشی و ناتوانی‌اش در انتخاب می‌گوید و از اینکه تمام ثروتش را فدای قلبش کرده است، ابراز ناراحتی می‌کند. در انتها، شاعر از دوستش می‌پرسد چرا محبت را از او دریغ کرده است و در عین حال نگران دشمنی با جان اوست.