شمارهٔ ۲۶۶

وزن: مفعول مفاعیلن مفعول مفاعیلن (هزج مثمن اخرب)قافیه: وری۱۱ بیت

ای برگ گل سوری! از خار مکن دوریاز خار مکن دوری، ای برگ گل سوری!

آن را که تو منظوری در چشم جهان نایددر چشم جهان ناید آن را که تو منظوری

ای دوست به دستوری در پای تو می میرمدر پای تو می میرم ای دوست به دستوری

پیداست که مخموری از باده دوشینهاز باده دوشینه پیداست که مخموری

در پرده مستوری مستی نتوان کردنمستی نتوان کردن در پرده مستوری

شادیم به رنجوری با نرگس بیمارتبا نرگس بیمارت شادیم به رنجوری

خورشید به مزدوری خط داد به رخسارتخط داد به رخسارت خورشید به مزدوری

سر تا به قدم نوری ای شمع جهان آراای شمع جهان آرا سر تا به قدم نوری

تو مستی و معذوری گر خون دلم ریزیگر خون دلم ریزی تو مستی و معذوری

آن عارض کافوری از مشک سیه بنمااز مشک سیه بنما آن عارض کافوری

افکند غم دوری در جان جلال آتشدر جان جلال آتش افکند غم دوری

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و دل‌ربایی گل سوری اشاره می‌کند و از آن می‌خواهد که از خار دوری نکند. او بیان می‌کند که چیزی که محبوبش است، در چشم‌های دیگران دیده نمی‌شود. شاعر از دوستش می‌گوید و ابراز می‌کند که به خاطر او زندگی‌اش را فدای او می‌کند. همچنین از حسی شگرف و مستی ناشی از عشق سخن می‌گوید و به چهره‌ی معشوق اشاره می‌کند که با زیبایی‌اش همچون خورشید، دل‌انگیز است. در نهایت، شاعر غمی ناشی از دوری را در دل خود حس می‌کند که آتش می‌افکند بر جانش. این شعر به خوبی احساسات عمیق عشق و رنج عشق را به تصویر می‌کشد.