شمارهٔ ۲۶۵

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ری۸ بیت

من صورتی چنین نشنیدم به دلبرییا رب چه گویمت که چه پاکیزه منظری

سایه ز ما دریغ مدار، ای که می کنددر باغ حسن قدّ بلندت صنوبری

قدّ ترا چو سرو چمن دید سجده کردگفتا ز من به یک سر و گردن فزون تری

همسایه توام که تو آثار رحمتیدر سایه توام که تو خورشید انوری

معروف گشته نرگس شوخت به دلبریمشهور گشته غمزه مستت به ساحری

خلقی به رهگذار تو آورده جان به لبزنهار از آن زمان، که بیایی و بگذری

زیور مبند بر رخ و رخساره ای چو ماهای آفتاب حسن! چه محتاج زیوری

چون صبر و هوش رفت برود، کو دلت جلالباده ای بریخت پاک و تو در بند ساغری

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و دلبری معشوق می‌پردازد. شاعر به زیبایی و جذابیت معشوق خود اشاره کرده و آن را با تصویرهایی چون سایه، سرو و آفتاب توصیف می‌کند. او از معشوق می‌خواهد که سایه‌اش را از او دریغ نکند و می‌گوید که معشوق او را به سجده وامی‌دارد. شاعر همچنین درباره تأثیر عمیق زیبایی معشوق بر روی دیگران سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که وقتی معشوق از کنار کسی می‌گذرد، جان‌ها به لب می‌آید. هنوز به زیبایی معشوق اشاره دارد و می‌گوید که او به زیور نیازی ندارد، زیرا خود زیبایی است. در نهایت، شاعر از بی‌صبر بودن و نیاز به نوشیدن باده در حالتی از عشق و دلبستگی سخن می‌گوید.