شمارهٔ ۲۶۴

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ری۷ بیت

چنین کرشمه کنان گر به شهر برگذریهزار دل بربایی هزار جان ببری

مرا دلی ست پرآتش و زان همی ترسمکه دامن تو بسوزد چو در دلم گذری

چه جای وعظ حکیم است و پند هشیارانمرا که عمر به مستی گذشت و بی خبری

تو روشنایی چشمی و هر کجا که منمچو روشنایی چشمم همیشه در نظری

به پرده داری خود باد را مجال مدهکه دید گل هم ازین پرده دار، پرده دری

بیا و ناله بلبل ببین و گریه ابردر آن زمان که بخندد شکوفه سحری

جلال! بر لب دریا به دست ناید کامدرون بحر قدم نه چو طالب گهری

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و جذبه‌ی یک معشوق می‌پردازد که هنگام عبور از شهر، دل‌ها را می‌رباید و جان‌ها را می‌گیرد. شاعر از احساس درونی خود، که مانند آتش می‌سوزد، می‌گوید و نگران است که معشوق به او آسیبی بزند. او به کارهای حکیمانه و نصایح عاقلانه اشاره دارد که در مورد او که عمرش را در مستی و بی‌خبری گذرانده، بی‌فایده است. معشوق را به روشنایی چشمی تشبیه می‌کند که همیشه او را در نظر دارد. در ادامه، شاعر از لزوم حفظ حجاب و پرده در برابر باد و دیدار گل‌ها می‌گوید و به زیبایی‌های طبیعت، مانند ناله بلبل و گریه ابر، اشاره می‌کند. در نهایت، او به دنبال گوهری در دل دریا بر می‌آید، و در این معانی عمیق، جلال و کمال عشق را به تصویر می‌کشد.