شمارهٔ ۲۶۳

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن (رمل مثمن سالم)قافیه: اری۱۰ بیت

صبحدم می گفت نالان بلبلی بر شاخساری:گل بخواهد رفت تا دیگر که بیند نوبهاری

هر که را روزی صفایی رو نماید در زمانهروزگارش تیره گرداند به اندک روزگاری

لاله هر سال از چمن یک بار روید وین عجب بینکز سرشک دیده ام هر دم بروید لاله زاری

شمع بر بالین من تا روز هر شب زنده داردبر من دل خسته می گرید زهی دلسوز یاری

بر من آن کس را بسوزد دل که همچون شمع باشدشب نشینی تن گدازی زرد رویی اشکباری

ناصحم گوید به یکبار اختیار از دست مگذاراین نصیحت گو کسی را کن که دارد اختیاری

شیوه طوطی هوس دان عاشقی از بلبل آموزکآن یکی با شهد الفت دارد این با نوک خاری

در میان بحر محنت غرقم از شوق میانشبا کنار افتادمی گر بودی امّید کناری

سالها بر خاک کویش زندگانی صرف کردمعمر بگذشت و ازین در برنیامد هیچ کاری

ای جلال! اندر پی هر سختیی آسانی استهر بهاری را خزانی هر خزانی را بهاری

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به شرایط سخت زندگی و ناپایداری شادی‌ها اشاره می‌کند. بلبل نالان به گل‌خواهی می‌رود و نشان می‌دهد که هر کسی در دنیای خود ممکن است روزهای خوبی داشته باشد، اما به زودی این روزها می‌گذرد و تیره‌روزی به سراغش می‌آید. او به لاله اشاره می‌کند که تنها یک بار در سال می‌روید، در حالی که از اشک او، همچون لاله زاری دائماً می‌روید. شاعر درباره شمعی صحبت می‌کند که در کنار او می‌سوزد و بر او می‌گرید. ناصح به او نصیحت می‌کند که اختیار خویش را از دست ندهد و به عشق از طوطی و بلبل درس بگیرد؛ یکی با شیرینی محبت و دیگری با تلخی عشق. در نهایت، شاعر می‌گوید که باوجود مشکلات، باید امیدوار بود که پس از هر سختی، آسانی و بهاری خواهد بود.