شمارهٔ ۲۶۱

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: یدننگذاری۹ بیت

آیم که رُخت بینم و دیدن نگذاریآواز خوشت نیز شنیدن نگذاری

دانم که دلم گشت در آن زلف سیه گملیکن چه کنم چون طلبیدن نگذاری

ناچار شود جامۀ بی طاقتی ام چاکچون پیرهن صبر دریدن نگذاری

از من طمع صبر چنان است که ماهیاز آب برآری و طپیدن نگذاری

دل در شکن زلف تو بستن نپسندیدیوانه به زنجیر کشیدن نگذاری

بگذار که از باغ تو یک میوه بچینمگردد تلف آن میوه که چیدن نگذاری

در بحر بلا غرقه کنی کشتی جانمخود تا به لب خشک کشیدن نگذاری

آه از دل آن مرغ که در قید تو افتدهم کشتن او بِهْ که پریدن نگذاری

خلقی چو جلال آمده تا روی بیندآن چهره بود حیف که دیدن نگذاری

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف درد و رنج ناشی از عشق می‌پردازد. او ابراز می‌کند که اگرچه دلش به زلف می‌رسد و دلتنگی‌هایش عمیق است، اما معشوق (عاشقش) اجازه نمی‌دهد تا عشق و زیبایی‌اش را ببیند یا طعم عشق را بچشد. شاعر احساس خفگی و ناتوانی می‌کند و می‌گوید که تحمل این بی‌توجهی دشوار است، مانند ماهی که از آب بیرون کشیده می‌شود. او خواهان آزادی از این قید و بندهاست و می‌خواهد از باغ عشق میوه‌ای بچیند، اما می‌داند که نمی‌تواند. در نهایت، شاعر حسرت دیدار چهره محبوبش را می‌کشد و از ناامیدی‌های ناشی از عشق سخن می‌گوید.