شمارهٔ ۲۵۷

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)قافیه: ردی۷ بیت

به یاد آور که در ایّام خُردیقدم در دوستی چون می فشردی

نمی دانستی آیین جفا راطریق مهربانی می سپردی

به بوسه دردم از دل می کشیدیبه گیسو گردم از رخ می سُتردی

به خُردی داشتی خوی بزرگانگرفتی در بزرگی خوی خُردی

به پایان آر دل جویی چو دل رابه اوّل دستبرد از دست بردی

کنونت عشوه با من در نگیردکه با گردان نشاید کرد گُردی

جلال آن باده کآن بد مهر پیمودبه اوّل صاف و آخر بود دُردی

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به یاد روزهای کودکی می‌افتد که در دوستی‌ها با نیک‌نیتی و مهربانی رفتار می‌کرده و از جفا و درد دل بی‌خبر بوده است. او به یاد می‌آورد که در آن زمان با بزرگواری و محبت به دیگران نزدیک می‌شده و با بوسه‌ها و محبت‌هایش دل‌های دیگران را تسکین می‌داده. اما اکنون احساس می‌کند که عشق و محبتش به سرانجام نرسیده و نمی‌تواند همان‌طور که در گذشته بود، با دیگران رفتار کند. او به یاد می‌آورد که عشق و محبت در ابتدا خالص و صاف بود ولی در نهایت به درد و رنج منتهی شده است.