شمارهٔ ۲۵۶

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ی۷ بیت

ما کرده ایم نامه هستی خویش طیوآنگه نهاده بر سر بازار عشق پی

تو آفتاب حسنی و عشّاق ذرّه وارسرگشته در جهان به هوای تو تا به کی ؟

برقع ز ماه چهره برانداز یک نفستا آفتاب غوطه خورد زیر موج خَوی

آن کآو خراب جرعه دُردی درد تستدیگر چه حاجت است چنان مست را به مَی

هر دم به سوز و ناله دگرگون کند اگررمزی ز راز عشق بگویم به گوش نَی

کو دل درین میانه که سلطان عشق تویک لحظه بانگ بر من بیدل زند که هَی

در طبع خود جلال خیال تو نقش کردتا جز خیال تو نبود در خیال وی

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و وجود خود صحبت می‌کند و به تأثیر و زیبایی معشوق اشاره دارد. او می‌گوید که زندگی‌اش را وقف عشق کرده و معشوقش مانند آفتابی است که همه عاشقان را به خود جلب می‌کند. شاعر از احساس سرگشتگی و شیدایی ناشی از این عشق می‌نالد و از معشوق می‌خواهد که یک بار چهره‌اش را نشان دهد. او به طور کلی درباره‌ی درد و شادی ناشی از عشق سخن می‌گوید و از اینکه چگونه عشق به معشوق در قلبش حک شده است، روایت می‌کند. در نهایت، او از ناتوانی در بیان رازهای این عشق و جستجوی دل سخن می‌گوید.