شمارهٔ ۲۵۵

قافیه: ی۹ بیت

ای ز چشمان تو در دیده بختم خوابیوز سر زلف تو در رشته جانم تابی

خنک آن باد که از خاک درت برخیزدبرزند چون بوزد آتش جان را آبی

ای ز نوش لب تو چشمه حیوان جامیوی ز گلزار رخت روضه رضوان نامی

کی دلی جان ببرد از سر زلف تو چو هستهر سر موی تو در حلق دلی قلاّبی

دل عشّاق و سر زلف و بناگوش تو هستکاروانی و شب تیره و خوش مهتابی

پرتو عارض تو از خم ابرویت هستهمچو قندیل فروزان ز خم محرابی

بی تکلّف شب تاریک جهان روز شودنیم شب گر ز جمال تو در افتد تابی

نیست اسباب وصال تو مهیّا و خوشادولتی را که مهیّاست همه اسبابی

ای جلال! اشک ببار از غم اگر دل ریشیخنک آن ریش که از وی بچکد خونابی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر احساس عمیق عشق و زیبایی را بیان می‌کند. شاعر از خواب و آرزوهایش که به چشمان محبوبش وابسته است صحبت می‌کند و زیبایی‌های او را با جاذبه‌های طبیعی مقایسه می‌کند. زلف و لب محبوب نمادهایی از جذابیت او هستند که دل عاشق را به تنگ می‌آورند. شاعر به شب تار و روشنایی حاصل از زیبایی محبوب اشاره می‌کند و می‌گوید که غم و درد عشق همچون اشک از دلش جاری می‌شود. او در نهایت به نمایان شدن زیبایی محبوبش در تاریکی و درک عمیق این عشق تأکید می‌کند.