شمارهٔ ۲۵

قافیه: وختهاست۷ بیت

آن چه شمع است که از چهره برافروخته استکه چو پروانه دل سوختگان سوخته است

دهن دوست که تنگی ز وی آموخت دلمدُرفشانی مگر از چشم من آموخته است

آتشی از دل او در دل من می افتدکه دلش آهن و سنگ است و دلم سوخته است

دلبرا طرّه دزد تو چه پُردل دزدی ستکآن همه دل به یکی شب به هم اندوخته است

دل سیه پوش شد از زلف تو چون جا بنماندجامه ماتم جان است که بر دوخته است

من ز دیوانگی باد صبا در عجبمکه به یک جان که ستد بوی تو بفروخته است

گوییا هم اثری هست ز هستی جلالورنه این آتش سوزان ز چه افروخته است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عشق و دلتنگی می‌پردازد. شاعر به زیبایی چهره معشوق اشاره می‌کند و آن را با شمعی داغ تشبیه می‌کند که دل عاشقان را می‌سوزاند. او از درد فراق و آتش عشق سخن می‌گوید و به زیبایی و دلبری معشوق اشاره می‌کند که دل‌ها را اسیر خود کرده است. شاعر همچنین از تب و تاب وجود خود و دشواری‌هایی که از عشق متحمل شده، می‌نالد. در نهایت، او مطرح می‌کند که این آتش عشق به واسطه وجود معشوق افروخته شده است و از وجود او نشأت می‌گیرد.