شمارهٔ ۲۴

قافیه: اناست۹ بیت

گهی با ما خوش و گه سرگران استنمی دانم که هر دم بر چه سان است

نباشد چشم غیر از قطره آبمرا زین قطره دریای روان است

چه رشک آید مرا از خال هندوکه او در باغ رویش باغبان است

به یاد گوهر افشانی لعلشهمیشه چشم من گوهرفشان است

خرامان قامتش در گلشن نازسهی سروی که بارش ارغوان است

دو سر هرگز به یک بالین کی آیدکه آن بر بالش، این بر آستان است

مگر تو از سر پیمان بگشتیوگرنه عاشق مسکین همان است

دهانت گر نه کام خاطر ماستچرا دایم ز چشم ما نهان است

جلال از دست دل شد غرق آتشاگرچه بحر چشمش بی کران است

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به حالات متغیر عشق اشاره می‌کند و به زیبایی‌ها و جذابیت‌های معشوق می‌پردازد. او از عدم ثبات در احساسات خود می‌گوید و به این نکته توجه می‌کند که عشق او مانند دریا بی‌انتهاست. شاعر به خال هندو به عنوان نماد زیبایی حسرت می‌زند و بیان می‌کند که هرچقدر به زیبایی‌های معشوق می‌نگرد، حسرتش بیشتر می‌شود. او بر این نکته تأکید دارد که اگر شرایط و پیمان عشق به درستی برقرار بود، نباید بین آن‌ها فاصله‌ای وجود داشته باشد، اما ظاهراً معشوق در دوری به سر می‌برد و نمی‌تواند به او نزدیک شود. عشق شاعر شعله‌ور است و ناشی از زیبایی معشوق است، که دل او را به آتش می‌کشد، حتی اگر زیبایی معشوق او را در دریا غرق کرده باشد.