شمارهٔ ۲۳۸

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: بگو۱۰ بیت

ای صبا! احوال من با او بگوحال بلبل با گل خودرو بگو

آنچه با من می کند هجران اوبشنو از من یک به یک با او بگو

قامتم بین چون کمانی در غمشاین سخن با آن کمان ابرو بگو

حال سودا و پریشانی منمو به مو با آن شکنج موبگو

خون فشانی دو چشمم دیده ایپیش آن دو نرگس جادو بگو

آنکه ما از بوی زلفش زنده ایمپیش آن گیسوی عنبربو بگو

وانکه جان در تن به یاد لعل اوستپیش آن یاقوت پر لؤلؤ بگو

دوستان ما را ملامت می کننداین سخن را با ملامت گو بگو

ما نمی گوییم ترک یار خویشهر که خواهد هر چه خواهد گو بگو

شد جلال افتاده بازوی عشقاین سخن با آن سمن بازو بگو

خلاصه

هوش مصنوعی: غزل به بیان حال شاعر و درد و رنجی که از هجران معشوق می‌کشد، می‌پردازد. شاعر از صبا می‌خواهد که احوال او را به معشوق برساند و از غم و پریشانی‌اش بگوید. او با تشبیه قامتش به کمان، احساس خود را بیان می‌کند و از درد و اشک چشمش صحبت می‌کند. شاعر به زیبایی معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که بوی زلف او روحش را زنده نگه می‌دارد و یاد لعل او جانش را تسکین می‌دهد. همچنین از ملامت دوستانش سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که او هرگز نمی‌تواند عشق خود را ترک کند. در انتها، از جلال عشق که به نظرش افتاده یاد می‌کند و می‌خواهد این احساس را به معشوقش برساند.