شمارهٔ ۲۳۶

قافیه: اریاو۹ بیت

گرچه رفت آب رخ من در سر یاری اوخاک خواهم گشت در راه وفاداری او

یار بدمهر ار بگردانید روی دل ز منمن نخواهم کرد باری پشت بر یاری او

ور ز من بیزار شد من همچنانش بنده‌امنیست بر دل هیچ آزارم ز بیزاری او

ور بسان خاک خوارم کرد آن یار عزیزهر زمانی عزّتی می یابم از خواری او

یک زمان از صحبت شادی نگشتم شاد، لیکآفرین بر صحبت غم باد و غمخواری او

زلف تو دل برد و عمداً خویش را آشفته ساختطرّه را بفشان که آگاهم ز طرّاری او

من که صاحبْ درد عشّاقم اگر بینم به خوابچشم بیمارت بمیرم پیش بیماری او

دی در اثنای سخن لعل تو گوهر می فشاندهمچنان مانده است در چشمم گهرباری او

گر ترا رحمت نمی‌آید بر احوال جلالمرغ و ماهی زار می‌گریند بر زاری او

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عشق عمیق و وفاداری شاعر به یار خود است. شاعر با وجود بی‌محبتی و بی‌توجهی یار، همچنان به او عشق می‌ورزد و حتی در سختی‌ها و رنج‌ها، احساس وفاداری‌اش را حفظ می‌کند. او اشاره می‌کند که اگرچه ممکن است از یار بیزار شود، او باز هم به عشق و ارادت خود ادامه می‌دهد و از خواری و ستمی که ممکن است از جانب یار ببیند، عزت و افتخار می‌جوید. همچنین شاعر به غم و اندوه ناشی از دوری یار اشاره می‌کند و بیان می‌کند که حتی در غم نیز می‌تواند زیبایی را ببیند و از آن لذت ببرد. به طور کلی، شعر نشان‌دهنده عمق احساسات عاشقانه و بی‌قید بودن شاعر نسبت به یارش است.