شمارهٔ ۲۲۴

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: لبازنتوانامدن۷ بیت

از سر کوی تو با دل باز نتوان آمدنبل کز آن منزل به منزل باز نتوان آمدن

عشق دریای ست کآن را نیست پایانی پدیداز چنین دریا به ساحل باز نتوان آمدن

عاقلان از کوی او دیوانه می گردند باززان که از میخانه عاقل باز نتوان آمدن

زلف او چون می نهد دیوانگان را سلسلههمچو مجنون از سلاسل باز نتوان آمدن

از پی دل سالها شد تا درین کوی آمدیموین زمان بی جان و بی دل باز نتوان آمدن

من به قول دشمنان هرگز نگویم ترک دوستکز چنین حقّی به باطل باز نتوان آمدن

خلق گویندم کزین بی حاصلی باز آ جلالتا نگردد کام حاصل باز نتوان آمدن

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر بیان می‌کند که عشق و محبت به محبوب آن‌قدر عمیق و پایدار است که هیچ راهی برای بازگشت وجود ندارد. از سر کوی محبوب نمی‌توان بدون دل و عشق بازگشت، چرا که عشق مانند دریا است و نمی‌توان از آن به ساحل رسید. عقلای جامعه در اثر عشق دیوانه می‌شوند و از میخانه عشق بازنمی‌گردند. زلف محبوب همچون شراب است و دلبران را به بند می‌کشد. شاعر سال‌ها برای رسیدن به این عشق تلاش کرده و اکنون در حالت بی‌دلی و بی‌جانی است. او هرگز به دشمنانش نمی‌گوید که دوست را ترک خواهد کرد، زیرا به باور او حقیقت عشق غیرقابل انکار است، و در نهایت می‌گوید که تا زمانی که کامش حاصل نشود، به این بی‌حاصلی نمی‌تواند پایان دهد.