شمارهٔ ۲۲۳

قافیه: ارگان۷ بیت

ای حریم آستانت مسکن آوارگانمرهم دلخستگانی چاره بیچارگان

مای بیچاره که با غم همنشین و همدمیمهمدمی کو تا کند غمخواری غمخوارگان

گر برآید آفتاب عالم افروزم به بامخیره ماند بر جمالش دیده نظّارگان

منصب وصلت کجا درخورد هر سرگشته ای ستذرّه کی یابد وصال خسرو سیّارگان

مشک قیمت کی گرفتی درجهان گر نیستیچین گیسوی ترا باد صبا بازارگان

ما گریبان می دریم از درد و کس را نیست خودرحمتی بر حالت زار گریبان پارگان

در جهان جز آستانت نیست مأوای جلالای حریم آستانت مسکن آوارگان

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و عظمت حریم آستانی اشاره می‌کند که پناهگاه آوارگان و بیچارگان است. او از غم و درد خود و دیگران سخن می‌گوید و به یاری و همدلی نیاز دارد. شاعر به امید وجود نور و روشنی و وصال محبوب اشاره می‌کند و می‌پرسد که چگونه می‌توان به وصال آنچه می‌خواهیم دست یافت. همچنین، او به وضعیت ناگوار خود و دیگران اشاره می‌کند و از عدم رحمتی برای دردها و رنج‌های آنان سخن می‌گوید، در نهایت به این نتیجه می‌رسد که تنها پناهگاه واقعی در دنیا، آستان پرخیر و برکت معصومین است.