شمارهٔ ۲۱۶

قافیه: یبان۸ بیت

سحر چون غنچه بگشاید گریبانبیا بشنو خروش عندلیبان

خروش بلبلان تیغ در چنگچنان کز منبر آواز خطیبان

برآید سرو خوش چون گل درآیدخوش است آزادگان را با غریبان

چه خوش باشد که بنشینند در باغبه پای گل حبیبان با حبیبان

من از دانش نفورم وز ادب دورکجا سودم کند پند ادیبان

قدح در دور ما بر خاک ریزندنصیب ما فدای بی نصیبان

مرا دردی که دارم از تو در دلدریغ آید که گویم با طبیبان

جلال آن کز حبیبش ناگزیر استبباید بردنش جور رقیبان

خلاصه

هوش مصنوعی: سحر که به مانند غنچه می‌گشاید، صدای پرندگان را می‌شنود. بلبلان با سوز و گداز آوازی دلنشین سر می‌دهند. مانند سرو زیبایی که از گل برخیزد، آزادگان دوست دارند که در باغ با عزیزانشان نشسته و لذت ببرند. شاعر به دانش و ادب بی‌اعتناست و تأکید دارد که نصیبی که در دنیا دارد، برای بی‌نصیب‌ها فدای آن خواهد شد. او از درد عاشقانه‌اش شکایت دارد، اما نمی‌تواند با پزشکان در مورد آن سخن بگوید. در نهایت، او به جلالی اشاره می‌کند که حاصل عشق و رنجی است که از رقیبان ناشی می‌شود.