شمارهٔ ۲۱۴

قافیه: اجویم۹ بیت

پدید نیست دگر ره دل بلا جویمندانم این دل گم گشته را کجا جویم

تو گلستانی و من بلبل ثناخوانمتو آفتابی و من ذرّه هوا جویم

مرا که لاف گدایی همی زنم چه عجباگر نواله ای از خوان پادشا جویم

بیا و گر سر شوریده بایدت سهل استمراست وام به گردن ترا رضا جویم

مرا ز یار جفاکار نیست چشم وفاخطاست گر ز جفاپیشگان وفا جویم

به سعی کام کسی چون نمی شود حاصلپس آن بِهْ است که کام خود از خدا جویم

خیال زلف سیاه تو می پزد دل منبلا همی طلبد خاطر بلاجویم

طبیب درد مرا چون بدید عاجز گشتکجاست لعل لبت تا از او دوا جویم

جلال هر چه بگوید تمام گفته اوستنه دزد گفته مردم بسان خواجویم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عاشقانه و جستجوی دل دچار خیالی نسبت به معشوق اشاره دارد. شاعر از دل گم‌شده‌اش صحبت می‌کند و نمی‌داند چگونه می‌تواند آن را پیدا کند. او خود را به بلبل تشبیه کرده که در پی گلستان معشوقش است و از آفتاب به عنوان نماد معشوق یاد می‌کند. شاعر از حس گدایی‌اش می‌گوید و اینکه در پی دریافت محبت و نیکی از معشوق پادشاه است. او همچنین بیان می‌کند که محبت واقعی از طرف معشوق جفاکارش نمی‌رسد و در نتیجه بهترین راه را جستجوی خواسته‌های خود از خدا می‌داند. در نهایت، او به درد و رنج خود اشاره می‌کند و از درمان آن با لعل لب محبوبش می‌جوید و تأکید می‌کند که هر چه گفته شود، کلام از او کافی است و به اطرافیان توجهی ندارد.