شمارهٔ ۲۱۲

قافیه: ارمیگریم۹ بیت

منِ غریب که در هجر یار می‌گریمهمی‌نشینم و تنها و زار می‌گریم

ز سوز گریه من جان خلق می‌سوزدبدین صفت که منِ سوگوار می‌گریم

اگر چو شمع بمیرم به روز غم چه عجبکه من چو شمع به شب‌های تار می‌گریم

بسا که لاله خونین ز اشک من بشکفتاز آن سبب که چو ابر بهار می‌گریم

به خون دیده‌ام آغشته است نامه دوستکه می‌نویسم و بی‌اختیار می‌گریم

گهی ز دوری اهل وطن همی‌نالمدمی ز فرقت یار و دیار می‌گریم

چه روزگار و چه روز است این که من دارمکه روزهاست که بر روزگار می‌گریم

مرا که کار همه گریه است و یار اندوهعجب مدار که بر کار و بار می‌گریم

زمین عجب نه که دریا شود ز اشک جلالبدین صفت که من از هجر یار می‌گریم

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از غم و اندوه جدایی یار می‌نالد و به شدت گریه می‌کند. او به تنهایی و در دل شب، از سوزی که در دل دارد، می‌گرید و متوجه است که گریه‌اش نه تنها برای خودش، بلکه برای جانِ دیگران نیز دردناک است. او حس می‌کند که مرگش هم مانند شمعی که در شب می‌سوزد، عجیبی نخواهد داشت. شاعر به زیبایی توصیف می‌کند که چگونه اشک‌هایش می‌تواند لاله‌ها را بشکفاند و نامه‌اش به دوست، با اشک آغشته است. او از دوری وطن و یار می‌نالد و روزگار غم‌انگیزی را تجربه می‌کند که در آن فقط بر کار و بار خود می‌گرید. نهایتاً، او بیان می‌کند که زمین هم عجب نخواهد کرد اگر به خاطر عشقش دریا شود.