شمارهٔ ۲۰۹

قافیه: فتیمورفتیم۱۰ بیت

به رخ خاک درت رُفتیم و رَفتیمدعای دولتت گفتیم و رفتیم

ز روی خویش کردی دور ما راچو گیسویت برآشفتیم و رفتیم

جفاهای ترا با کس نگفتیمدرون سینه بنهفتیم و رفتیم

ز جور یار سنگین دل همه راهبه گریه سنگ را سُفتیم و رفتیم

چو غنچه بس که پرخون شد دل ماچو گل ناگاه بشکفتیم و رفتیم

چو کردی خوار چون خاشاک ما راعنان باد بگرفتیم و رفتیم

به خود بیرون نمی رفتیم ازین درولی از خود به در رفتیم و رفتیم

به عهدت خواب خوش هرگز نکردیمکنون آسوده دل خفتیم و رفتیم

وگر خود رفتن ما بود کامتبه جان منّت پذیرفتیم و رفتیم

جلال! ار قوّت رفتن نداریممیان سیل خون افتیم و رفتیم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق و دردناک شاعر درباره جدایی و رنج‌های ناشی از آن می‌پردازد. شاعر از رفتن به سوی خاک و دعا برای خوشبختی سخن می‌گوید، در حالی که عشقش او را از خود دور کرده است. او اذعان دارد که جفاهای معشوق را در دل نگه داشته و هیچ‌گاه با کسی در این مورد صحبت نکرده است. شاعر احساس می‌کند که به خاطر بی‌وفایی معشوق، قلبش پر از غم و خون شده و به ناچار باید از او دوری کند. در انتها، او به نوعی تسلیم و پذیرش سرنوشت اشاره دارد و از درد و رنجی که در این مسیر تحمل کرده، سخن می‌گوید.