شمارهٔ ۲۰۰
ز سودای غم عشقت چنانمکه سر از پا و پا از سر ندانم
سر از دستم بخواهد رفت روزیهمان بهتر که در پایت فشانم
چنان افتاده ام پیش درت خوارکه پنداری که خاک آستانم
اگر هجران تو عمرم سرآرددهد وصلت حیات جاودانم
گل مهرت ز خاک من برویدچو زیر گل بریزد استخوانم
ز من روز قیامت هر چه پرسندبه غیر از دوست ناید بر زبانم
مرا از بهر عشقت آفریدندچه کار دیگر است اندر جهانم
دلت ای یار! بر حالم بسوزداگر درد دل خود بر تو خوانم
بده کام جلال خسته امروزکه تا فردا بمانم یا نمانم