شمارهٔ ۱۹۸

قافیه: انغم۷ بیت

از دوری کنار تو هستم میان غمگم گشته بی چراغ رخت در جهان غم

شاد است با غمت دل من آن چنان که اوسوگند راست می نخورد جز به جان غم

تا از سرای وصل تو چون حلقه بر درمکی بر توان گرفت سر از آستان غم

دارم من آرزوی کناری از آن میانجان در کنار غصّه و دل در میان غم

ای یار شادکام که فارغ نشسته ایاز گفت و گوی غصّه و سود و زیان غم

بر صف عاشقان بگذر تا که بشنویاز عاشقان سوخته دل داستان غم

خرّم دل جلال که بعد از هزار سالدر وی ز درد دوست بیابی نشان غم

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از دوری معشوق و غم ناشی از آن سخن می‌گوید. او در دنیایی پر از غم و ناراحتی، حس تنهایی و گم‌گشتگی را تجربه می‌کند. دل او با غم معشوق شاد است، زیرا این غم جزئی از وجود اوست. شاعر به آرزوی وصال می‌اندیشد و از وضعیت معشوقی که به راحتی از غصه‌ها فاصله گرفته، حسرت می‌خورد. او از معشوق می‌خواهد تا به جمع عاشقان بپیوندد و قصه‌ی عاشقانی را که با دل سوخته راز دلشان را می‌گویند، بشنود. در پایان شاعر به یادآوری می‌پردازد که بعد از سال‌ها، درد عشق هنوز هم در دل‌ها باقیست.