شمارهٔ ۱۹۷

قافیه: نگغم۸ بیت

ساقی بده به باده خلاصم ز چنگ غمبنمای رنگ شادی و بزدای زنگ غم

سرخاب شیر گیر بیاور که پرکندمیدان ز خون لعل چو آید به جنگ غم

سرهنگ روزگار به صد لعب هر زماندر گردن دلم فکند پالهنگ غم

پیش آر آبگینه شادی که روزگاربشکست آبگینه دل را به سنگ غم

ای غافل زمانه! مبر بیش ازین خیالدل را اسیر و خسته مگردان به چنگ غم

از جام آفتاب برافروز مشعلیدر دل که هست خانه تاریک و تنگ غم

رویم هر آنکه بدید بدانست حال منکز چهره ام معاینه پیداست رنگ غم

بردار جام باده که در دست تو ای جلالدریای شادی است چه باک از نهنگ غم

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به ساقی درخواست می‌کند که باده‌ای به او بدهد تا غم و اندوهش را بزداید و شادی را به او بیاورد. او می‌گوید که مانند رنگ سرخ زیبای گل، باید شادی را به دلش بیاورند و غم را از زندگی‌اش دور کنند. شاعر به مبارزه روزگار با او اشاره می‌کند و احساس می‌کند که غم بر دلش سنگینی می‌کند. او همچنین از زمانه می‌خواهد که بیش از این دلش را اسیر نکند و از تاریکی و تنگی دلش بگوید؛ به دنبال روشنایی و شادی است. در نهایت، شاعر از جلال می‌خواهد که جام شادی را به دست گیرد، زیرا او این را دریای شادی می‌داند که غم نمی‌تواند بر آن غلبه کند.