شمارهٔ ۱۸۳

قافیه: ارببندم۱۳ بیت

وقت است که در بر رخ اغیار ببندموز جان کمر بندگی یار ببندم

چون فتنه آن چشمم و آشفته آن زلفدر میکده بنشینم و زنّار ببندم

گر کار شمار ریختن خون دل ماستمن خود کمری از پی این کار ببندم

ای باد! غبار سر کویش به من آورتا مرهم این سینه افگار ببندم

از پای درآورد مرا زلف تو بگذارتا دست چنان سرکش عیّار ببندم

از دست خیال تو عجب گر به همه عمریک شب در این دیده بیدار ببندم

بر چین سر زلف تو گر دست بیابماز حلقه او مشک به خروار ببندم

بگذار که حلق دل شوریده خود رادر حلقه آن زلف نگونسار ببندم

روزی مژه بر هم نزنم کاشک نیایداین رخنه نه سیلی ست که ناچار ببندم

جز حسرت دیدار تو با خود نبرم هیچآن روز که بر عزم عدم بار ببندم

ای قاصد محبوب! بده نامه که هر دمبگشایم و بر دیده خونبار ببندم

تاری ست تنم جان چو کند عزم جداییمن هر نفس او را به همین تار ببندم

گویند جلال! از دگران دیده فرو دوزکو یار که من دیده ز اغیار ببندم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساسات عمیق خود درباره عشق و جدایی از محبوبش می‌پردازد. او تصمیم دارد که از نگاه دیگران دوری کند و به عاشقیش تمرکز کند. شاعر از فتنه‌ی چشم محبوب و زلف او سخن می‌گوید و آرزو دارد که در میکده به شادمانی بنشیند. او همچنین از درد و رنجی که از جدایی می‌کشد، می‌گوید و تمایل دارد که با یاد محبوبش، دل خود را آرام کند. در نهایت، شاعر به حسرت دیدار محبوب اشاره می‌کند و از کمبود او در زندگی‌اش ابراز تأسف می‌کند. در کل، شعر به عمق و پیچیدگی احساسات عاشقانه و درد جدایی می‌پردازد.