شمارهٔ ۱۸۱
در آرزوی وصالت اگرچه با غم و دردمامیدوار چنانم که ناامید نگردم
منم چو شمع که هر شب ز سوز هجر تو تا روزسرشک گرم فرو می رود به چهره زردم
از آن زمان که مرا بخت خفته از تو جدا کردنماند شربت دردی که از زمانه نخوردم
سهیل هجر برآمد، مه وصال فرو شدز روز تیره فزون شد درازی شب دردم
ز اشتیاق جمالت چه سیل ها که نراندمز روزگار وصالت چه یادها که نکردم
هزار ناله برآرم ز دست هجر تو هر روزهزار قطره ببارم به یاد وصل تو هر دم
شب فراقت ازین سان که بوی صبح نداردچراغ صبح همانا بمرد از دم سردم
چنین که هجر تو گَرد از من شکسته برآوردمگر نسیم صبا آورد به کوی تو گردم
خیال روی تو همواره همنشین جلال استکه با خیال تو جفتم گر از وصال تو فردم