شمارهٔ ۱۸۰

قافیه: اهمیکردم۱۳ بیت

دوش می‌رفت و آه می‌کردمدر پی او نگاه می‌کردم

سرو من می‌چمید و من خود راخاک ره چون گیاه می‌کردم

هردم از خون دیده در پی اوقاصدی را به راه می‌کردم

ناوک غمزه بر دلم می‌زدمن دل خسته آه می‌کردم

شب همه شب ز دود سینه خویشسرمه در چشم ماه می‌کردم

خون دل تا به روز می‌خوردمناله تا صبحگاه می‌کردم

در دل آوردم آن رخ و گویییوسفی را به چاه می‌کردم

گریه می‌کردم و به حالت خویشخنده هم گاه‌گاه می‌کردم

آفتابم به صبح باز آمدکانتظارش پگاه می‌کردم

یافتم عاقبت مهی کاو راطلبش سال و ماه می‌کردم

اگر او بازپس نمی‌آمدعالمی را سیاه می‌کردم

گرچه تقصیر ما گذشت از حدکرمش عذر خواه می‌کردم

پس ازین وقت توبت است جلالپیش ازین گر گناه می‌کردم

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر احساسات عمیق خود را نسبت به کسی که به او علاقه دارد، بیان می‌کند. او در حالتی از اشتیاق و درد دلتنگی به یاد معشوقش می‌افتد و در پی او آه می‌کشد. در این مسیر، احساساتش از غم و شادی مخلوط شده و او به یاد معشوقش گریه و خنده می‌کند. همچنین، او با انتظار برای بازگشت معشوقش، به شدت بر روی احساساتش تأکید دارد و حتی اگر آن شخص برنگردد، می‌گوید که دنیا را تیره و تار می‌کند. در نهایت، او به موضوع توبه و طلب عذر از معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که اکنون زمان توبه است.