شمارهٔ ۱۷۹

قافیه: اهینکردم۸ بیت

منم کز درت سر به راهی نکردمبه جز آستانت پناهی نکردم

بر آنی که خونم به باطل بریزیگناهی مکن چون گناهی نکردم

من آن نیستم کز خدنگت بنالمکه صد تیر خوردم که آهی نکردم

شدم سیر ازین زندگانی که هرگزدمی سیر در تو نگاهی نکردم

به چشمم نیامد گل و چشمه بی توقناعت به آب و گیاهی نکردم

من از هر مرادی ترا خواستم بستمنّای مالی و جاهی نکردم

نگفتم جفاهای زلف تو با کسشکایت ز دست سیاهی نکردم

مرا چون جلال از در خود چه رانیکه من جز درت قبله گاهی نکردم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیان کننده‌ی عواطف و دل‌تنگی‌های عاشقانه‌ی شاعر است. شاعر به معشوق خود می‌گوید که جز در آستان او به هیچ جای دیگری پناه نبرده و همه‌ی درخواست‌هایش فقط او بوده است. او از درد و رنج‌هایی که در عشق تحمل کرده، سخن می‌گوید و از این‌که امیدش همیشه به معشوق بوده، یاد می‌کند. شاعر تاکید می‌کند که هرگز شکایتی از معشوق نکرده و حتی از سختی‌های او نیز نگفته است. در نهایت، او می‌پرسد که چرا معشوق او را از در خود می‌راند درحالی‌که او همیشه به او و درگاهش ارادت داشته است.