شمارهٔ ۱۸

قافیه: نداست۷ بیت

یاقوت شکربار ترا لذّت قند استیک بوسه از آن لعل شکر بار به چند است؟

زنهار از آن غمزه عیّار که دایمبا کیش کمان باشد و با تیر ، کمند است

ما از هوس قدّ تو بر خاک نشستیمبیچاره گیا را هوس سرو بلند است

چون مور ضعیفان شده پامال سوارانو آن را خبری نیست که بر پشت سمند است

حال دل دیوانه ما چند بپرسیدر سلسله حلقه زلف تو به بند است

ای خواجه برو پند مده بی خبران راکآن را خبری نیست که گوشش سوی پند است

آن چهره یار است فروزنده چو آتشوین جان جلال است که سوزان چو سپند است

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و زیبایی معشوق صحبت می‌کند. وی به زیبایی یاقوت و لذت یک بوسه از معشوق اشاره می‌کند و هشدار می‌دهد که از چشمان غمزه او که شبیه تیر و کمان است، باید احتیاط کرد. شاعر در ادامه به احساسات عاشقانه‌اش می‌پردازد و می‌گوید که برای دیدن قد و قامت معشوق، به زمین افتاده‌اند و خود را کوچک و ناتوان حس می‌کنند. او همچنین از حال دل دیوانه‌اش و بندگی‌اش در زلف معشوق سخن می‌گوید و به دیگران هشدار می‌دهد که از نصیحت‌ کردن بی‌خبران پرهیز کنند. در نهایت، زیبایی و سوز عشقش را با آتش و جلال توصیف می‌کند.