شمارهٔ ۱۷

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: است۹ بیت

هر آن نفس که نه با دوست می زنی باد استخنک دلی که به دیدار دوستان شاد است

مگر تو حور بهشتی بدین لطافت و حسنکه این جمال نه در حدّ آدمیزاد است

من آن نِیَم که به سختی ز یار برگردمکه ترک صحبت شیرین نه کار فرهاد است

کسی که عیب هوایی کند که در سر ماستمگر هوای کسی در سرش نیفتاده است

ز پند خلق زیادت همی شود سوزمکه نزد آتش ما پند دوستان باد است

تو سست عهدی آن یار بی وفا بنگرکه جان ز ما ستد و دل به دیگری داد است

اگر تو تیغ زنی جان خود سپر سازمکه جور دوست چو بر دوستان رود داد است

کسی که دل به تو بست از جفای دهر برستکه هر که بنده تست از دو عالم آزاد است

جلال! وقت غنیمت شمار و صحبت یاربنای عمر ببین تا چه سُست بنیاد است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره اهمیت دوستی و لذت بردن از زمان با دوستان است. شاعر می‌گوید که هر نفسی بدون حضور دوست، بی‌مفهوم است و دل خوشی در دیدار دوستان وجود دارد. او به زیبایی یک دوست اشاره می‌کند و می‌گوید که این زیبایی فراتر از انسان‌هاست. شاعر همچنین بیان می‌کند که او هرگز از دوستش دور نمی‌شود و ترک دوستی را کار دشواری می‌داند. شاعر انتقاد می‌کند از کسانی که نیات و خواسته‌های خود را به دیگران نسبت می‌دهند و تأکید می‌کند که نصایح دیگران در برابر مشکلات محبت دوستان قابل مقایسه نیست. او در ادامه به بی‌وفایی برخی یاران اشاره می‌کند که جان را می‌گیرند و دل را به دیگری می‌سپارند. شاعر برای دوستش جانش را فدای او می‌کند و می‌گوید که هرکه دل به دوستی سپرده باشد، از سختی‌های زمان آزاد است. او در پایان تأکید می‌کند که باید زمان را غنیمت شمرد و قدر لحظات با دوستان را دانست، زیرا عمر بسیار سست و ناپایدار است.