شمارهٔ ۱۶

قافیه: است۷ بیت

این چه شمع است که در مجلس مستان برپاستوین چه شور است که از باده پرستان برخاست

این چه نور است که اندیشه در او حیران استآن نه روی است که آن آینه لطف خداست

دی به سودای تو در باغ گذر می کردمراستی سرو به بالای تو می ماند راست

من و پروانه اگر چند در آتش باشیمکار پروانه که از شمع جدا نیست جداست

گرچه از زلف توام شام بلا روی نمودهم ز حسنش اثر صبح سعادت پیداست

کی به دست من درویش فتد خاک رهتزان که یک ذرّه از آن ملک دو دنیاش بهاست

برود جان جلال از تن و عشقت نرودتازه آن گلبن عشقی که چنین پابرجاست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر اشاره به شمعی دارد که در مجلس مستان روشن است و شور خاصی از باده‌پرستی و عشق را به تصویر می‌کشد. شاعر در حال حیرت از نوری است که ناشی از عشق و زیبایی معشوق است. او به یاد باغی می‌افتد که از زیبایی معشوقش، درخت سرو به نظمی راست است. همچنین، شاعر به پروانه‌ای اشاره می‌کند که اگرچه در آتش عشق می‌سوزد، اما جدایی از شمع عشقش ندارد. در ادامه، او از سختی‌ها و بلاهای عشق می‌گوید و تأکید می‌کند که حتی با وجود مشکلات، زیبایی‌های عشق همچنان نمایان است. در نهایت، عشق به معشوق را به عنوان گنجی باارزش و پایدار معرفی می‌کند که از دست نمی‌رود.